راهی بجز گریز برایم نمانده بود

این عشق اتشین پر از درد بی امید

در وادی گناه و جنونم کشانده بود

رفتم که داغ بوسه پر حسرت ترا

با اشکهای دیده زلب شستشو کنم

رفتم که ناتمام بمانم در این سرود

رفتم که با نگه به خود ابرو دهم

رفتم که گم شوم چو یکی قطره اشک گرم

در لابلای دامن شبرنگ زندگی

رفتم که در سیاهی یک گور بی نشان

فارق شوم ز کشمکش و جنگ و زندگی

سکوت  بود و در من التهاب پنهانی

گه در حضور تو پیدا ترین تمنا بود

تو که کودکانه ترین خواهش دلم بودی که در بهانه شبها ترانه میخواندی

چشمهای تو لالایی نگاهم بود

برای درک سکوت سکوت میکردم و عشق میرویید

وتو در فصل شکفتن امدی

تا همیشه دوستت دارمحتی اگر قرار باشد شبی بی چراغدر حسرت

یافتنت تمام پس کوچها را زیر بارانقدم بزنم

فراموشم  مکن تا زنده هستی

باز هم زخم دل من بار دیگر باز شد

ان کسانی را که از خود بیشتر خواستم

از صدای هقهق من اخمهاشان باز شد

با وجود درد اما حال من خوب است لیک

گریه های بی کسی بهر دلمهمراز شد

یاد دارم یک زمانی طفل بودم طفل طفل

گر چه انجا هم غم و غصه مرا دمساز شد

ان برایم به که درد خود فراموشش کنم

درد هم بین من و تو دفترم.یک راز شد

پر از احساس سرخ لاله باشد

سکوت درد با قلب حزینم

برایم تا ابد افسانه باشد

تمام ناله های بی کسی

به پای کفتر همسای بیاشد

برای عشق گفتن زیر باران

وجودم لب به لب ارایه باشد

به خندیدن به گریه به سکوتم

همیشه دفترم بیگانه باشد

شبی هم عشق و مستی در دل من

چو می لبریز در پیمانه باشد

مرا اغوش گرم نازنینم

شفا بخش دل دیوانه باشد

خدا از من نگیرد گریه ام را

که یارم پا به پا در گریه باشد

دعای اخر شعرم همیشه

الهی فاسله دیگر نباشد

راز شادی در لبخندی است که بتواند دل غمگینی را شاد کند

ديشب گله ي زلفش با باد همي گفتم

گفتا غلطي بگذر زين فكرت سودايي

صد باد صبا انجا با سلسله ميرقصند

اين است رقيب اي دل تا باد نپيمايي

ديشب گله ي زلفش با باد همي گفتم

گفتا غلطي بگذر زين فكرت سودايي

صد باد صبا انجا با سلسله ميرقصند

اين است رقيب اي دل تا باد نپيمايي

سلام ترا نخواهند داد پاسخ

سر به اعماق كدورتها فرو رفته است

صداقت واژه تلخيست اينجا

محبت سخت گريان است

و اغوشي دگر در انتظار عشق پاكي نيست

دلم لبريز احساسات وچشمانم به در مانده

وايا به محبتها اميدي هست؟

خورشيد صداقت را اميدي هست؟

و عشقي زنده خواهد ماند؟

اميدم بر خداوند است

 همچون ديوانه اي که لحظه اي داشتن را در تمام روياهايش باور مي کند

وابسته ي تپش هاي قلب عاشقت هستم که به روح ساکن من حيات مي بخشد .

سرسپرده ي برق نگاه توام ، لحظه اي که مرا در آغوش گرمت ميهمان کني .

تک ستاره ي شبهاي بي فانوسم شدي روزي که از خدا تکه اي نور طلب کردم .

تپش هاي قلبم در گرو عشق توست که در رگهاي زندگيم جاريست .

دوري از تو را باور ندارم ، حتي در رويا ، که من ذره اي از وجود عاشقت گشته ام .

آرام دل بيقرار و عاشقم.. در چشمان روشن تو موج مي زند ،

 وقتي به درياي نا آرام اشکهايم مي نگري .

قهط معني در ميان نامه هاست